Over Sering Missie

Sering weeft mensen in de wereld.


Ontstaan

Mia liftend

Zoals zo vaak gebeurt, is Sering gegroeid vanuit een droom. De droom van een actrice die, na 21 jaar op de planken de behoefte kreeg om tussen de mensen te werken, weg van het isolement van het theater. Ze wou een organisatie uitbouwen waar mensen, ongeacht hun leeftijd, origine of financiële toestand, konden samenwerken met professionele podiumkunstenaars aan eigen producties.

Al snel kreeg ze de steun van collega acteurs, kostuumontwerpers, decorateurs. Allen wilden ze meehelpen om zo'n eerste voorstelling waar te maken. In het voorjaar van 1995 stapt ze naar cultuurschepen Eric Antonis. Die wou het project een kans geven en financieel ondersteunen in het kader van de Zomer van Antwerpen. Bij Michel Morantin, coördinator van de Stadsschouwburg, vond ze onderdak: kantoortje, computer, telefoonlijn en repetitieruimte.

Aankondigingen in het programmaoverzicht van de Zomer van Antwerpen zorgen voor een toestroom van deelnemers. In december 1995 ging, na negen maanden hard werken, met de hulp van een bataljon vrijwilligers, verschillende theaters en kunstscholen en steunbetuigingen vanuit de hele politieke wereld, 'Sering en Vlag' in première in de Bourlaschouwburg. Daklozen, slachtoffers van mensenhandel, psychiatrische patiënten, vluchtelingen, gezinnen in armoede, kinderen, ouderlingen, verschillende culturele gemeenschappen, zowat alles wat Antwerpen aan diversiteit te bieden had, stond broederlijk en zusterlijk naast elkaar op de scène.

50 spelers tussen 7 en 72 jaar speelden er, samen met een aantal professionele acteurs (en een hond), het verhaal van ontheemde mensen in een grootstad. De twijfels, vanuit de welzijnssector en de theaterwereld, omtrent de haalbaarheid van het project werden met de grond gelijkgemaakt door het enthousiasme van de spelers. Eén ding werd toen zeer duidelijk: het mocht niet bij een éénmalig evenement blijven. Maar hoe moest het verder?

Er waren geen subsidiekanalen voorhanden voor dit soort werk. Sering werkte 'bevoegdheidsoverschrijdend' en hoorde dus nergens thuis. Ook letterlijk. In de Stadsschouwburg was er niet langer ruimte ter beschikking. Toch kreeg de organisatie vanuit verschillende hoeken de vraag om niet op te geven. De Stad Antwerpen stelde in de zomer van '96 wel een gebouw ter beschikking op het Groeningerplein. Het zou een hele klus worden om deze oude garage publiekstoegankelijk te maken, maar de organisatoren waren blij met alles wat ze kregen. Afgedankte kantoormeubelen, computers, gaskachels, keukenstoelen, vloertegels. Alles was die eerste jaren van onschatbare waarde om verder te werken. Dankzij verschillende projectsubsidies kon de organisatie min of meer overleven. Zo evolueerde de droom met veel vallen en opstaan stilaan tot de artistieke ontmoetingsplaats waar het uiteindelijk allemaal om begonnen was. Hoewel men kampte met een voortdurend gebrek aan middelen. Het was Bert Anciaux, enkele jaren Minister van Cultuur van de Vlaamse Gemeenschap, die bij zij aantreden voor een definitieve doorbraak zorgde door een reglement te lanceren dat financiële steun mogelijk maakt. Sinds januari 2000 is Sering, samen met een aantal andere organisaties, erkend als sociaal én artistiek project. Het sociaal-artistiek werk is sindsdien in volle ontwikkeling. Het sociaal-artistiek werk werd in 2006 opgenomen in het nieuwe dekreet van de podiumkunsten.


Doe mee
!

Sering is ook al haar deelnemers en vrijwilligers. Wil je meespelen in een volgende project? Lees hier over de eerste ervaring van een van onze spelers.
Of steek je graag de handen uit de mouwen en wil je vrijwilliger worden bij Sering? Contacteer ons via info@sering.be.
Lees meer over wat je zoal kan doen als vrijwilliger en ontdek hier de eerste indrukken van één van onze vrijwilligsters.


Volg ons ook op facebook!

Bekijk ons Jubileumboek 15 jaar Sering uit 2010

De Sering historiek

Sering activiteitenverslag 2014

Inspiratiedag Participatie