Ons Mama Mia is genomineerd voor een lifetime achievement award op het Gala van de Gouden Reuskens!

Wij zetten haar alvast in de bloemetjes met dit zeer beknopt overzicht van bij aanvang tot nu, bijna 30 jaar later.

Mia is klein van gestalte, maar ze heeft reusachtige dromen en daarbij hoort een even groot hart, dat altijd brandt als drijvende motor van Sering. Zelfs nu nog, want dromen gaan niet met pensioen.

Van 1973 tot op heden was Mia te zien in kleine en grote theaterproducties, en in verscheidene reeksen en (televisie-)films. Ze was veelgevraagd voor vertolkingen van werk van zowel klassieke als eigentijdse auteurs, en maakte politiek theater, cabaret en musical. Ze werkte nauw samen met wijlen Bert Verhoye in zijn Zwarte Komedie, met Eva Bal in haar Speeltheater en beklom podia van kleine alternatievere theaterzalen, maar ook van de grote gevestigde stadsschouwburgen. Op het kleine en grote scherm waren er onder andere Hoe Bernard het trompetspelen verleerde, Het contract, Langs de kade, & Kongo, om er enkele te noemen.

Mia worstelde vaak met het gevoel dat theater afgezonderd was van de wereld. Meer en meer mensen probeerden dagelijks met de moed der wanhoop te overleven, terwijl zij daarover kon spelen, maar ’s avonds gezellig naar huis ging en de zekerheid had van een loon aan het einde van de maand.

In 1995 verklaarden tal van collega’s haar voor gek. Haar idee om een voorstelling te maken van het derde deel van ‘De vrucht van hun arbeid’ van John Berger, en dit met acteurs, psychiatrische patiënten, slachtoffers van vrouwenhandel, kinderen, armen, mensen met verschillende culturele achtergronden, leek een mooie droom, maar volstrekt onrealistisch.

Toch is dit waarmee haar queeste begon: ze verliet na 22 jaar de gekende en besloten theaterwereld en maakte Sering & Vlag, een theatervoorstelling die ging over de evolutie van het boerenleven naar het leven in de grootstad, de verschuiving van leven naar overleven, gespeeld door mensen die zich aan de rand van de maatschappij bevonden.

Vanuit deze voorstelling werd Sering vzw geboren, om het werk te kunnen verderzetten met deze grote variatie aan deelnemers die de stad rijk is. Zo werd Mia een van de pioniers wiens werk en gedachtengoed uiteindelijk hun weg vonden naar een erkende structuur, gekend als de sociaal-artistieke praktijken. De sociaal-artistieke sector werd opgenomen in het kunstendecreet.

Maar ze droomde verder, de wijk uit, de wereld in. Gesteund door een team idealisten, werkte ze aan een mondiale verderzetting van het lokale werk dat ze had gerealiseerd. Met partnerorganisaties uit Zuid-Afrika, Peru, de Verenigde Staten en Canada, die elkaar hadden gevonden op het International Community Arts Festival ICAF te Rotterdam, realiseerde ze World Carrousel: een internationaal coöperatief van gemeenschapstheaters dat internet inzet om samen te werken aan artistieke projecten. Hieruit kwamen tal van voorstellingen voort, die vaak waren gebaseerd op stukken ongekende geschiedenis van de betrokken partners, maar ook op universele thema’s zoals eerste liefde.

Door het grensoverschrijdende karakter van de werking, en de grote dromen die niet realistisch werden geacht, was Sering één van de organisaties die in 2012 te horen kreeg dat ze het moest stellen zonder structurele middelen. Een dossier vol dromen alsook het geloof en idealisme van het team lag aan diggelen. Er heerste compleet ongeloof, vooral omdat Sering jaar na jaar had bewezen dat aan dromen werken, erin geloven en volharden wel degelijk loont, en leidt tot realisaties. Terwijl het Sering-team zijn wonden likte, verrees Mia even snel als ze leek opgebrand als een feniks uit haar as en werkte verder. Met middelen, zonder middelen, een levenswerk en een levensvisie doven niet zomaar uit, zo leerde het Sering-team. Het werden jaren van schaarste en droogte, maar met af en toe projectsteun vanuit stad Antwerpen en district Borgerhout, slaagde Mia erin om de boel draaiende te houden. Ze ijverde voor een lokaal consortium van partners uit het brede netwerk dat Sering inmiddels rijk was, waarbinnen werd gezocht naar oplossingen voor verzuchtingen uit de zorg- en welzijnssector in deze snel veranderende maatschappij. Actoren uit onderwijs, zorg, welzijn, kunst en cultuur werkten samen met maatschappelijk kwetsbare mensen, met als doel nieuwe manieren en methodieken te ontdekken en ontwikkelen om effectiever met bepaalde problemen om te kunnen gaan. Voor deze inclusieve aanpak kreeg Sering in 2018 de prijs Armoede Uitsluiten.

Hoe het creatieve proces in te zetten als motor voor maatschappelijke verandering werd het nieuwe onderzoek.

Tot op de dag van vandaag blijft Mia de motor voor team en partners, omdat ze nu eenmaal over een enorm vertrouwen en geloof in de medemens en in het leven beschikt.

Gedurende haar hele leven bleef ze trouw aan haar visie, die haar kracht geeft om door te gaan.

Mia is klein van gestalte, maar haar kleine voetstappen lijken reusachtig voor hen die haar volgen. Mensen zoals zij, die hun leven inzetten ten goede van al wie of wat hen omringt, zijn van onschatbare waarde.

Een kleine anekdote: als klein meisje droomde Mia ervan om een weeshuis op te richten. Een weeshuis heeft ze uiteindelijk nooit bestierd, maar onder het dak van Sering vzw kregen ontelbaar veel dolende zielen hun Mama Mia.

Liefste Mama Mia, jij bent hoe dan ook onze kleine reuzin! Bedankt voor alles! Je teamgenoten.

 

Op 23 februari weten we of ze een Gouden Reus in ontvangst mag nemen. Fingers crossed!